Kelebeğin Umudu (7.Bölüm)

7 Bana zaman ver
Umut
"Umut bey kahve içer misiniz?"
Oturduğum yerde içim geçmişti. Zehra ise 2 saattir ameliyattaydı.
"Sağol Kadir geç otur sende yoruldun."
Kadir Fatma hanımın eşiydi. Hemde şoförümdü.
Saate bakmak için telefonu cebimden çıkardım.
Seda bir sürü mesaj atmıştı.
"İşim bitince gelicem."
Yazıp tekrar telefonu cebime koydum. Buğra ortalıkta yoktu.
Elinde kahveyle gelince kantine gittiğini anladım.
"Sen yoruldun kuzen eve git istersen."
Ben bekliyorum da Buğraya ne oluyordu.
"Yok Umut Zehra çıksın. Gözünü açsın giderim."
Akraba falan dinlemeyip şimdi boğazına yapışa bilirdim.
Seda da durmadan arıyordu. İşin yoksa bide ona laf anlat.
"Asıl sen git kuzen baksana Seda seni arayıp duruyor."
Yok bu adam şimdi elimde kalacaktı.
Tam yanına giderken doktor ameliyattan çıktı.
Yanıma gidip konuştum. Sonra Buğragilin yanına döndüm.
"Umut bey biz bu adamın dilinden anlamayız Zehra nasılmış."
Sağolsun Fatma ablada Zehra yı yalnız bırakmayıp hastaneye gelmişti.
"Ameliyat başarılı geçmiş. Birazdan odasına çıkaracaklar."
Fatma hanım ellerini açtı dua edip ellerini yüzüne sürdü.
Zehra ameliyattan çıkınca odasına geçtik. Narkozun etkisiyle uyuyordu.
Odada ben ve Fatma hanım vardı. Sonra Buğra içeri girdi.
"Kuzen Seda beni aradı. Seni sordu. Çok merak etmiş."
"Tamam Zehra çıktığına göre ben gidebilirim.
Fatma hanım Zehra sana emanet."
Hastaneden ayrılıp Seda nın kaldığı otele geldim. Kapıyı açıp beni karşılamadan içeri geçti.
"Hayırdır bitanem bi şey mi oldu."
Sinirden burnundan soluyordu. Kesin ters giden bir şey olmuştu.
"Bana bunu nasıl yaptın. Nasıl başka bi kızla evlendin."
"Kim söyledi sana en yakın arkadaşlarım akrabalarım bile bilmiyor."
Kim söyledi? Söyleyeni bi elime geçirirsem..
"Demek doğru. O yüzden beni bu otel köşelerinde süründürüyorsun.
O kızın yanından gelmiyorsun."
"Özür dilerim bitanem sana anlatacaktım.
Bi ara kaza yaptı diye haberlere gazetelere manşet olmuştum
ya işte o çarptığım kızla evliyim."
Her şeyi oturup bir bir anlatmıştım.
"Yani onu sevmiyorsun değil mi?"
"Tabiki bitanem kezban kılıklı bi kızın neyini sevicem."
"Ohh bi an korktum. Ama gönlümü alman için kredi kartını gözden çıkarman lazım."
Zehra ya kezban falan diyordum ama en azından Seda gibi para göz değildi.
"Al bakalım çok açılma."
Aklım Zehradaydı uyanmasını bile bekleyememiştim.
Buğra da orda kaldı.
Ya ben ne diyordum. Hem Zehra yı sevmiyordum hemde
Buğradan mı kıskanıyordum?
Benim kafam galiba bu aralar karıştı.
Sedayla vakit geçirirsem kafam yerine gelirdi.
"Hadi Seda alışverişe bende geliyorum."
Zehra
Etrafımdaki uğultulu sesleri duyordum. Ama anlayamıyordu.
Göz kapaklarımın üzerindeki ağırlık gözlerimi açmama engel oluyordu.
Bi gayret gözlerimi araladım. Yanımda Fatma ablam karşımda Buğra vardı.
"Şükürler olsun Zehra uyandın."
Fatma abla sevinçten ayağa kalkıp eşine haber vermeye gitmişti.
Buğra yanıma yaklaşıp,
"Geçmiş olsun Zehra. Ameliyatın başarılı geçti."
Herkes burada ama Umut yoktu. En son hatırladığım sabah hastanedeydi.
"Umut nerede? Kantine falan mı gitti?"
"Yok onun bi işi çıktı. Arkadaşının yanına gitti."
Yine o kıza gitmişti. Bunu duymak içimi acıtmıştı.
Buğra bile başımda beklemişti.
Ama Umut her arkamı döndüğümde çekip gidiyordu.
"Sen dinlen Zehra ben artık çıkayım. Bi şey olursa buralardayım."
????????????????????????????????????????????????
4 gün sonra
Artık hastanede kalmaktan sıkılmıştım. Bugün eve geçecektim.
Umut bir kez bile yanıma gelmemişti.
Belki beni hastaneden çıkarmaya gelir diye yolunu gözlüyordum.
Ama Fatma abla eşi ve Buğra gelmişti.
Eve gelince beni odama çıkarmışlardı. Herkes çıkınca Fatma ablayla yalnız kaldık.
"Abla Umut evde mi?"
"Malesef Zehracım. Ama üzülme gelir."
"Yok abla ne üzülmesi. Hem biliyorsun biz gerçekten evli değiliz."
Sıcacık gülümsemesiyle bakıp yanıma oturdu.
"Onu beklediğini biliyorum.
Gerçekten evli olmasanızda sen ona karşı boş değilsin."
"Aman abla bunu nerden çıkardın. Ben ona sinir oluyorum.
Oda benden nefret ediyor."
Madem sevmiyorum neden gelsin diye bekliyordum.
"Bence oda sana boş değil."
Yok daha neler o mu beni sevecekti.
"Ablam ne yaptın ya. Yok bide aşık de tam olsun.
O benim için kılını bile kıpırdatmaz."
"Sen öyle san Zehra. Bu odanın mobilyalarını renklerini hep
Umut senin için seçti. Kaç gündür beni sürekli arayıp seni soruyor.
Sürekli sana iyi bakmamı istiyor."
Bunların hepsini Umut mu yapmıştı?
Kulağımın duyduğuna aklım inanmıyordu.
"Gerçekten mi abla."
"Gerçek Zehra. Kocanla didişmeyi bırakta ona sahip çık."
Sedayı kastediyordu.
Ama Umut u bu kadar sahiplenecek kadar seviyor olamazdım.
Hatta ne sevmesi, hayatımı kararttığı günü unutamazdım.
"Zehra bi isteğin olursa hemen çağır."
Fatma abla kapıyı açınca Umutla karşılaştı. Sonunda gelebilmişti.
"Zehra nasılsın?"
"İyiyim. Sen nasılsın?
Aslında imalı sormuştum.
"Benim işlerim vardı. Ancak fırsat bulabildim."
"Olsun geldin ya."
"Zehra ben odama gidiyorum srn dinlen. İstediğin bir şey var mı"
Sanki benden kaçar gibi