Bir qadına əl qaldırmaq kişilikdəndirmi?
Avtobusla evə gelirdim, çox yorgun və fikirli idim. Dayanacaqların birində bir qadın qucağında
körpəsi bizə qoşuldu. əynində köhnə, çirkli paltar ayağında isə ciriq ayaqqabı var idi. əvvəl elə
bildim dilənçidir. Elə də əhəmiyyət vermədim. Nə yalan söyləyim hec üzünə də baxmadım.
Çünki həmin günüm tamamilə problemlərlə dolu idi. Bir anlıq evə çatıb istirahət etmək barədə
düşünürdüm. Yanımdakı yer boş olduğundan qadın gəlib yanımda əyləşdi. Körpənin səsi məni
bütün problemlərdən uzaqlaşdırdı. O təxminən 7-8 ayliq olardı. Çox şirin idi. əynindək çirkli
paltar onun gözəlliyinə heç də xərər gətirmirdi. Başladım onu oynatmağa, ayağında az qala
sürşüb düşən corabını təzədən geyindirdim. Və onun başını sığallıyaraq üzümü çevirdim ki,
anadan bu gül balanın adını soruşam, elə həmin an dünya başıma fırlandı. Insanlar necə amansız
olublar, bunu hansı ər öz həyat yoldaşına edə bilər?? Gözlərim ani doldu özümü güclə topladım
ki, ana mənə baxıb ürəyi dağlanmasın. biraz ətrafdakı insanlara nəzər saldım. Hamının gözü
həmin anada idi. Onun üzü eləcə yara idi. gözünün biri şişib, göz bəbəyini demək olarki tamami
ilə örtmüşdü. Qaşı çapılmışdı. Üzündə bəzi köhnə yara izləridə var idi. Hansı ki,solğun ləkələri
qalmışdı. Ağzımı açıb söz soruşmamış o məni qabaqladı. Gedəcəyi yeri, bura adamı
olmadığından şəhəri tanımadığını dedi.. düzü həmin yeri məndə tanımırdım. Qabaqda əyləşən
xanımlardan soruşdum. Sonra isə ona başa saldım. Qadın yoldaşı ilə dalaşıb evi tərk etdiyini,
bucür həyatı yalnız körpə Nərmini üçün yaşadığını dedi. Onda əsil sevginin nə oldugunu
anladım...
Bu balacanın gülüş səsləri avtobusu götürmüşdü. Həyatdan xəbərsiz olan Nərmin elə hey
gülümsəyir, öz aləmində nələrdənsə danışırdı. Qadına baxdıqca içim parçalanırdı. Bilmirəm niyə
amma aglamamaq üçün özümü zorla saxlayırdım. Bu mənzərəyə bir azda tamaşa edə
bilməyəcəyimi görüb evə çatmamış avtobusdan düşdüm.
Ola bilər sevmədiyin, ürəyinə heç yatmıyan biri ilə, və yaxud xasiyyəti çətin, acı dil olan birisi
ilə ailə qurasan amma ona əl qaldırmaq nə bilim mənim üçün agla sığmazdı. Məncə o ananın nə
qədər səhvi olsa da, körpəsinin bircə təbəssümünə görə bağışlamaq olardı.... bu indiyədək
rastlaşdığım ən ağır və dəhşətli bir mənzərə idi... içimi ani də olsa nifrət hissi bürüdü, ürəyimdə
heç nəyə və heç kimə inam qalmayıb artıq...
Həmin gün isə o məhsum ana üçün edəbiləcəyim bir şey yox idi, gözlərimdən süzülən göz
yaşlarından başqa...
Beynimdə isə yalniz bir sual var idi “axı necə ??necə insanlar bu qədər amansız ola bilir???
körpəsi bizə qoşuldu. əynində köhnə, çirkli paltar ayağında isə ciriq ayaqqabı var idi. əvvəl elə
bildim dilənçidir. Elə də əhəmiyyət vermədim. Nə yalan söyləyim hec üzünə də baxmadım.
Çünki həmin günüm tamamilə problemlərlə dolu idi. Bir anlıq evə çatıb istirahət etmək barədə
düşünürdüm. Yanımdakı yer boş olduğundan qadın gəlib yanımda əyləşdi. Körpənin səsi məni
bütün problemlərdən uzaqlaşdırdı. O təxminən 7-8 ayliq olardı. Çox şirin idi. əynindək çirkli
paltar onun gözəlliyinə heç də xərər gətirmirdi. Başladım onu oynatmağa, ayağında az qala
sürşüb düşən corabını təzədən geyindirdim. Və onun başını sığallıyaraq üzümü çevirdim ki,
anadan bu gül balanın adını soruşam, elə həmin an dünya başıma fırlandı. Insanlar necə amansız
olublar, bunu hansı ər öz həyat yoldaşına edə bilər?? Gözlərim ani doldu özümü güclə topladım
ki, ana mənə baxıb ürəyi dağlanmasın. biraz ətrafdakı insanlara nəzər saldım. Hamının gözü
həmin anada idi. Onun üzü eləcə yara idi. gözünün biri şişib, göz bəbəyini demək olarki tamami
ilə örtmüşdü. Qaşı çapılmışdı. Üzündə bəzi köhnə yara izləridə var idi. Hansı ki,solğun ləkələri
qalmışdı. Ağzımı açıb söz soruşmamış o məni qabaqladı. Gedəcəyi yeri, bura adamı
olmadığından şəhəri tanımadığını dedi.. düzü həmin yeri məndə tanımırdım. Qabaqda əyləşən
xanımlardan soruşdum. Sonra isə ona başa saldım. Qadın yoldaşı ilə dalaşıb evi tərk etdiyini,
bucür həyatı yalnız körpə Nərmini üçün yaşadığını dedi. Onda əsil sevginin nə oldugunu
anladım...
Bu balacanın gülüş səsləri avtobusu götürmüşdü. Həyatdan xəbərsiz olan Nərmin elə hey
gülümsəyir, öz aləmində nələrdənsə danışırdı. Qadına baxdıqca içim parçalanırdı. Bilmirəm niyə
amma aglamamaq üçün özümü zorla saxlayırdım. Bu mənzərəyə bir azda tamaşa edə
bilməyəcəyimi görüb evə çatmamış avtobusdan düşdüm.
Ola bilər sevmədiyin, ürəyinə heç yatmıyan biri ilə, və yaxud xasiyyəti çətin, acı dil olan birisi
ilə ailə qurasan amma ona əl qaldırmaq nə bilim mənim üçün agla sığmazdı. Məncə o ananın nə
qədər səhvi olsa da, körpəsinin bircə təbəssümünə görə bağışlamaq olardı.... bu indiyədək
rastlaşdığım ən ağır və dəhşətli bir mənzərə idi... içimi ani də olsa nifrət hissi bürüdü, ürəyimdə
heç nəyə və heç kimə inam qalmayıb artıq...
Həmin gün isə o məhsum ana üçün edəbiləcəyim bir şey yox idi, gözlərimdən süzülən göz
yaşlarından başqa...
Beynimdə isə yalniz bir sual var idi “axı necə ??necə insanlar bu qədər amansız ola bilir???
Bir kişiyə ailənin başçısı deyə hörmət edilirsə, bu ona hər istədiyini etməyə dəlalət vermir!!!!
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
