Mənim evim olmadı, olan hər şeyi gizlətmək üçün divara şəkillər çəkərdim yalnızlığımla dolu olan şəkillər. Səs-küylü bir evin səssiz uşağı olmaq çətindir, hər sualımın cavabını özüm tapdım amma məni tapan yox idi nə o şəkillərdə nə səssizliyimdə.
Divarın sərtliyi isə uşaq gözlərimdən süzülürdü suallarıma, fərq etməzdi əslində cavablarımın o divarın arxasında olduğunu öyrənən qədər.
Sonra eşitmək istədiyim cavablar üçün o divarı əzizləyən əllərimlə onu sökdüm görə biləcəyim həqiqət isə bir güzgüyə yazılmışdı, gördüm də, duydum da, hiss etdim də, və anladıqlarımı da o evdə qoyub, uzaqlaşdım. Uzaqlara, özümdən də uzaqlara gedəcək qədər uzaqlaşdım...