Sevginin əksi var özündə

sevgi fədakarlıq tələb edir – çox eşitmişik. doğurdan da, hər cür

fərqli mənzərələrinə rəğmən fərqli təriflər verilsə də sevgiyə,

bütün sevgilərin bir kəsişmə nöqtəsi var

və bu kəsişmə nöqtəsi – fədakarlıq adlanır.

bir qədər lirik-sentimental alındı, lakin həqiqət ölçüsü böyükdü bu təyinatda.

həqiqət ölçüsü dedik – niyə? – axı deyirlər mütləq həqiqət yoxdu həyatda;

həqiqət var, yarımhəqiqət var, yarımyarımhəqiqət var...

heç mütləq yalan da yoxdu, hər yalanda az da olsa həqiqət var,

hər həqiqətdə bir az yalan.

sevgi də elədi, hər sevgidə sevginin bir az tərsi olur; çox zaman

çoxalır getdikcə və vaxt ötdükcə azalır, bəzən də tükənir sevgi.

ya da tərsinə, vaxt sevgi gətirər, ya da sevgi qoyar sevginin üstünə.

lakin vaxt daha çox sevgi aparar – bilirsiniz hər halda,

xanımlar və cənablar, çətin olsa da gülümsəyin o zaman!

məsələn:

hər dəfə sarıldıqca bir-birinə Məhəbbət ilə Sevda

gedirlər bir-birindən. daha çox gedirlər və anlayırlar

bu, ötəri sevgi imiş, ehtiras nə qədər böyük qüvvə ilə

çəksə də onları bir-birinə.

hər uzaqlaşdıqca bir-birindən Dəyanət ilə Sədaqət

gedirlər bir-birinə. daha çox gedirlər bir-birinə və anlayırlar

uzaqlaşdıqca sevgi böyüyərmiş uzaqlıqlar içində.

yaxınlıq itələyər, uzaqlıq çəkər hər şeyi bir-birinə.

axı hər şeyin tərsi var. hər şey öz əksini saxlayar özündə həmişə;

ağ qaranı, qara ağı, pis yaxşını, yaxşı pisi, qadın kişini, kişi qadını,

sevgi nifrəti, nifrət sevgini...

hər yaxınlıq uzaqlığı yaşadar özündə,

hər uzaqlıq yaxınlığı.

xanımlar və cənablar, fədakarlığı unutmayağın amma,

xüsusilə də sevgi məsələsində, unutmayağın – qoy fədakarlıq

bütün ötəri ehtirasları yensin, mikroskoptək böyüdsün azalan sevgiləri,

bilsək də əsl həqiqəti,

bilsək də bu qədər şərtilik və nisbiliklər axınında

varolan nə varsa tərsini gəzdirər özüylə daima.