Cavanşir Məmmədli - "Sabahdan sonra"

Əfsun

Mənim ömrüm hamı kimi doğulduğum gündən deyil, dərdli, dəhşətli bir taledən qopub gəlir.

Hamı kimi mən də dərdi, günahı sevmirəm. Dərdin, günahın həyatımda həqiqət olduğunu anlayandan xoşbəxlik mənimçün mənasızlaşdı.

Mən hamı kimi doğulub yaşamadım, mən ölüb yaşadım. Bunu tanrının qisməti, qədəri kimi başa düşmək istəmirəm. Çünki mənimlə tanrının arasında
naməlumluqlar dayanıb.

Mənim dərdim, günahım Tanrının özü qədər böyükdür. Günahımın baqışlanması üçün Tanrıya etdiyim dualar günahlarımı artırır

Hami kimi ölümün rahat, asan olmadığını mən də anlayıram. Ancaq ölüm hissi həyatıma vahimə gətirmir, könlümü puçluğa, fənalığa yuvarlatmır.

Dərdim, günahım könlümü caşqınlığa, əlacsızlığa düçar etmir, həyatımı daha da qüdrətli edir..

Yaşadığım son illər özündən sonra heç bir təəsürat qoyub getməmişdi...

Otağımın döşəməsi , tavanı tabutu xatırladırdı. Gözümə dəyən ev əşyaları vəhşi heyvan fiqurlarına çevrilib qorxu, dəhşət saçırdı.

Belə gecələrin birində otağımın qapısı birdən açıldı.

Əfsun ?!

Bu qızın evimdə görünməsinin səbəbini yaddaşımdan soruşa-soruşa gözlərimi silib baxdım.

Gəlişindən sevinmədiyimi görən qız;

- Mənim Sahibim, - deyə fəryad çəkdi ...

Bu fəryadın səsi, Əfsunun ər evinə köçürüldüyü gecədən bu gecəyə qədər uzanıb gəlirdi;

“Mən gücüm gəldikcə qaçırdım. ancaq hara... Bu haqda fikirləşə bilmirdim. Səndən başqa hamıdan qorxur, qaçırdım. Nəhayətsiz meşələrin dərinliklərinə irəlilədikcə insanların məni tapmayacağını fikirləşib rahatlanırdım. Hər hansı vəhşi heyvan məni bu an parçalasaydı, dünyadan pak köçdüyümü düşünüb rahat can verərdim. Bunu hiss edibmiş kimi vəhşi heyvanlar mənə toxunmurdular.

Nəhəng gövdəli palıdın budaqlarının sıx yerində özümə yataq düzəltmişdim. Payiz bol giləmeyvəsiylə məni acından ölməyə qoymurdu...

Zəifləyib əldən düşsəm də, adam arasına qayıtmaq istəmirdim”.

Onun bütün bədəni titrəyir, yığılıb balacalaşırdı. Arıqlayıb çöpə dönmüş vücudunda o gözəllikdən əsər-əlamət qalmamışdı. Tez-tez öskürürdü.

Yəqin xəstə idi. Ona içməyə çay verdim. Çay içdikcə canina istilik gəlirdi...

Səhər həyətə çıxıb ciyər dolusu nəfəs aldım. Hər dəfə özümü rahat hiss edəndə məni yeni dərdlər, ağrılar tapırdı ...

Axşam idi. Göyün şərq tərəfində qara xətlər kimi uzanıb gedən buludlar sıxlaşıb göyün üzünü örtmüşdü. Ətrafı tutqunlaşdıran duman qaranlığın gəlişini sürətləndirirdi. Ani sevinclər qəlbimin boğuq iniltilərində boğulurdu ;

“Gözümün önündə, heç kim tərəfindən yad edilməyən, arzusuz, sevincsiz keçmişini unutmağa çalışan çaşqın bir insan surəti canlanır. Xəyalımda ağrılı, əzablı düşüncələr böyüyür, ordan səhəri, sevinci sıxışdırıb çıxarırdı. Sanki günəş üstümə yox, harasa naməlumluğa şəfəq saçır, axşam hamıya payladığı sərinliyi məndən əsirgəyir...

Sanki Tanrı, tale məni saxta bir mövcüdluğa çevirmişdi. Çaşğınlıq , əlacsızlıq içində ən ağır hadisələrlə üzləşməklə könlümdə yeni hisslər, həvəslər oyadacaq əzablarla tapışmaq istəyi baş qaldırırdı. Lakin hayatımda ağır hadisələr baş vermirdi. Sanki həyat, insanlar məni yaddan çıxarmışdılar.

Bu əzablarda yaşamaq gücümün yoxluğunda özümü öldürmək fikrinə düşürdüm. Min pislik gördüyüm bu həyatın nəyindən insanlar ikiəlli yapışırlar?

Ölüm ayağında insanla əlaqəsi olmayan səslər çıxarır, sözlər danışırlar. Bu sözlərdə insan danışmır, insanla heç əlaqəsi olmayan əcaib bir vücud danışır. Bu dərdləri qələmə aldıqca həyatımda nəyinsə dəyişdiyini hiss edirdim. Bu dərdlər dəyərsiz əzablara deyil, hikmətə, mənaya çevrilirdi.

Bu sarsıntılardan sonra könlümdə baş qaldıran xoş duyğular məni gözəl gələcəyəmi səsləyirdi ...

Yox ...yox... bu səadətin nə olduğunu bilməyən bədbəxt, günahkar bir insanın yeni bir faciəsidir...

Bu müsibət başqalarının müsibətləri kimi vaxt keçdikcə kiçilmir, unudulmur, vaxt keçdikcə böyüyür, daha amansız olurdu...

Ətraf gözümdə yavaş-yavaş qaralmağa başladı. Həyat işığını itirməkdə olan gözlərim onu görmək arzusuyla, son vida arzusuyla baxdı .

Sən məni atıb getmişdin . Qəlbində uğursuz bir məhəbbəti yaşatmaq çətinliyi qorxutmuşdu səni.

Nəzərlərim onun həmişəkindən gözəl görünən gözləriylə rastlaşdı. Mənə elə gəlirdi ki, onun üzündə gördüyüm gənclik nişanələri heç zaman solmayacaq.

Ömrüm boyu könlümü sevincə, səadətə qərq edəcəkdir...

Mən belə bir çiçəyin yadlar tərəfindən dəriləcəyini gözümün önünə gətirməyə cürət etmirdim...

Bir dəfə necə olmuşdusa bir birimizdən küsmüşdük. Nəhəng gövdəli palıdın kölgəsində oturub dincələrkən birgə söhbətlərimiz yadıma düşürdü .
Sənin nəfəsinsiz ətraf qərib, qəmgin görünürdü. Yaşıl aqacların, çiçəklərin gözəlliyi, quşların cəh-cəh səsi könlümü açmırdı...

Eləmi qar qamışa

Qar yağar, qar qamışa

Yüz min alqış neyləyər

Bir fələk qarqamışa

Oxuduğum bayatı kövrəltdi məni. Gözlərimin önündə arzu sevinclərindən ayrı düşmüş möhnət məhrumiyyətlər içində çapalayan həyatım canlandı.

Artıq həyat gözlərımdə xoşagəlməz hissə, nifrət etdiyim sonsuzluğa çevrilmişdi...

Röyada qulağıma dəyən toy səsləri ayilandan sonra mənə matəm musiqisini xatırladirdi . Deməli, illərdən bəri arzusunu çəkdiyim bir şeyi itirirəm. Səadət məni tərk edirdi. İllərdən bəri ruhuma, xəyalıma ümid, sevinc səpən bir səadət..

Səhər yatağımdan durub həyətə çıxdım. Bağçamıza keçib gül kollarının seyrinə daldım. Sinəmə şərq küləyinin sərinliyi endi. Bu səhər təbiət rəngarəngliyini xəyallarıma köçürmüşdü. Ətrafımda uçan quşlar “səadət- səadət” deyə çığırışırdılar. Qızılgülün çöhrəsində Əfsunun surəti mənə baxıb gülümsəyirdi. Lalənin ayrılıq gecəsini xatırladan qara xalı, bənövşənin rüzgar səhərlərini xatırladan çöhrəsi xəyalımda nəhayətsiz bir gözəlliyin mənzərəsini açır . Qızılgülə baxiram . Mən o qırmizi donlu qızı görəndə nədənsə dayandığımı , o çıxıb gedənə qədər baxışlarımın onu təqib etdiyini görürdüm . Sonralar hiss etdim ki bu qız təkcə baxışlarıma sahib çıxmayıb, mənim bütün varlığıma sahib çıxıb...

O vaxtdan qırmızı rəng doğma görünüb mənə. Al qırmızı lalələrin içində özümü ən bəxtəvər insan kimi hiss etmişəm...

- Sahib

Qardaşım Qaranın səsinə xəyaldan ayrıldım. Evdən körpə çığırtısı eşidilirdi . Könülsüz addımlayıb evə keçdim. Nicat idi ağlayan. Qaranın uşağı...

Uşağı sakitləşdirmək üçün qucağıma alıb yelləməyə başladım. Evdə hamının qanı qara idi. Bu bir neçə saatın içində bu evə qara yellər hardan əsmişdi.

Bu dözülməz sükutun içində , kimsə dinmək istəmirdi . Xəyalım məni keçmişə Qarayla bağlı xatirələrə çəkib apardı;

Anam da öləndən sonra ailənin bütün qayğıları Qaranın üstünə düşmüşdü. Əlimdən tutub yerimək öyrətmişdi, dil açanda dil öyrətmişdi ..,

Qara atamdan soz açmağı sevərdi;

Enlikürək, qüvvətli bir kişi idi. Ömrünün son günlərinə qədər gənclik qüvvətini özündə saxlamışdı.

Hər axşam həyətə çıxıb ətrafa nəzər salardı . Bu anlar baxışlarında qeyri-adi bir ifadə olardı. Bircə dəfə üzündə iztirab ifadəsi görmədim ...

Təəsüflənmək, ah çəkmək onun təbiətinə yad idi ..

Ancaq bir axşam kişi həmişəki adətini pozdu. Soyuq nəzərlərlə ətrafa baxıb köks ötürdü. Gözləri ağrıyla, kədərlə baxdı. Ailə qayğiları onu düşündürmədi . Keçmiş xatirələri ona uzaq göründü ...

Səhər həyətə çıxanda təşvişə düşdüm. Evimizdə hamıdan tez durub həyət-bacaya baş çəkən atam gözümə dəymədi. Təşviş içində özümü onun yataq otağına saldım, səsim gəldikcə fəryad çəkdim...,

Qara Südabəylə şəhərə tanışlarıgilə qonaq getmişdilər.

Əfsun, bacısı Südabənin yanına , evimizə qonaq gəlmişdi . Əfsunun sıxıldığını hiss edirdim . Qayıdıb getməyə evlərı çox uzaqda idi .

Baxışlarım onun həmişəkindən gözəl görünən üzünə zillənib qalmışdı. Könlüm sevincin, səadətin isti, xoş qoynunda xumarlanırdı .

Gül-çiçək qoxulu nəfəsi nəfəsimə deydikcə, bədənimə xoş bir hərarət yayılırdı. Bədəni bədənimə yapışıb qalmışdı . Sanki heç vaxt ayrılmayacaqdı .

Onun qoynunda məhəbbətdən, gözəllikdən söhbət açan sirli bir aləm gizlənmişdi . Xəyalım məni sirli bir aləmə aparmışdı. Ömrün faniliyi , ölüm mənə yad idi bu gecə...Gözümə çarpan hər şey könlümü

zərıflik nəşəsiylə doldururdu ... Ətraf gözümdə gözəlləşir , səadət məni öz isti ,işığlı qoynuna çəkirdi .

Səhər açılmışdı . O, ətrini , təravətini yanımda qoyub gedirdi .

Mənə elə gəlirdi ki , sinəm bu dəqiqə yarılacaq , ürəyim oradan qorub onun dalınca gedəcəkdir..

Qarayla Südabə qonaqlıqdan qayıdıb gəlmişdilər. İstirahət günü idi . Qarayla nərd oynayirdıq . Qara mars olmuşdu . Uduzub yorulduğuna baxmayaraq, əsəbi halda oynamaqda davam edirdi . Mən arxayın halda qələbələrimin sayını artırırdım ...

Südabənin yan otağa keçib qayıtması bir an çəkdi . Qəzəblə mənə sarı çevrilib ;

- Qudurqan deyə qışqırdı . Əlində nəsə vardı . Baxanda bunun ..,

Bədbəxlikdən bunun Əfsunla bir yerdə çəkdirdiyim , unudub gizlətmədiyim şəkli olduğunu gördüm !

Kaş qulaqlarım kar olaydı... Südabənin cır qışqırıqlarında , üzünü gözünü cıran cırmaqlarında mən edam olunurdum...

Südabə özündən gedibmiş kimi , ədəbsiz bir vəziyyətədə döşəmədə sərilib qalmışdı . Dartınmış donundan çılpaq bədəninin bütöv bir hissəsi gözümə dəyəndə , yerimdən sıçrayıb çölə çıxdım.

Daha bu evdə yaşamaq mənə yaraşmırdı...

Səlim danışmağı sevməzdi.Yalnız deyilməsi vacib olan sözlərı söyləyib susardı...

-Yəqin məni gözləməkdən darıxdın . Xəstə özünü yaxşı hiss edir . İndi arxayın gəzə bilərik .

Yol boyu cərgəylə əkilmiş gül kollarına baxa-baxa istirahət parkına gəlib çatdıq . Fəvvarələr ətrafa sərinlik yayırdı ..Qollu-budaqlı ağacların kölgə saldığı oturacaqlarin birındə keçib oturduq...Qarşı tərəfimizdəki dərin uçurumdan dağ çayı axıb kecirdi...

Bugünkü müsibətin ağırlığının üstümdən belə tez götürüldüyünə təəccüb içindəydim ki...

- Siqaretın var ?

Saçlari çiyninə tokülmüş , yöndəmsiz görkəmli bir yeniyetmə düz qabağımda gəlib durdu..Onun səsi xahişdən çox tələbə oxşayırdı ...

Özümü o yerə qoymadım .Əlimi cibimə aparıb rəngli siqaret qutusunu ağzi açıq halda ona uzatdım. Kobudcasina siqaret paçkasını əlimdən alıb dartmasiyla ...

Vəhşi bir bağırtı eşitdim ...Səlim oğlanın saçını tutub yaxınlığımızdakı çinar ağacına vurmuşdu...Oğlan üzüqoylu yerə sərilib çapalayirdı. Səlim peşman olub oğlanin yarasını yoxlamaq üçün ona sarı əyilmişdi ... Bu zaman söyüş qışqırıqla gələn üç nəfər oğlan özünü Səlimin üstünə atdı. Zərbə alan oğlan özünə gəlib iri tiyəli bıçaqla Səlimin kürəyini nişan almışdı ki, cəld onun alnına bir təpik ilışdirdim..

Səlim bir neçə dəqiqənin içində oğlanları pərən-pərən salmışdı...

Səlim tibb institutunu bitirəndən sonra təyinatını işlədiyi rayon xəstəxanasına almışdı . Həkim kimi çox məşhurlaşmışdı.Təkcə rayonunda yaşayan xəstələr deyil , ətraf rayonların da xəstə vətəndaşları da ona pənah gətirirdilər..

Yuxudan durub evin aynəbəndindən həyətə baxdım. İlk gözümə dəyən Səlimin atasi Şivən kişiylə Qara oldu...

Qardaşım Qara yəqin yerimi öyrənib məni evimizə aparmaq üçün gəlmişdi... Evimizdən , günahlarımdan bu dünyada qaçıb gizlənməyə yer tapa bilməyəcəyimi yəqin etdikdən sonra , əlacsiz qalib Qaranın arxasınca düşüb evimizə qayıtdım...

Darvazamızı açıb Qarayla birgə həyətimizə keçdim. Evə girib kresloda yerimi rahatlayandan sonra yemək düzülmüş süfrəyə göz gəzdirdim ...Süfrədə içkinin olması məni təəcübləndirdi . Axı evimizdə heç vaxt süfrədə içki görməmişdim. Qara araq süşəsini piyalələrə doldurandan sonra mən özümçün qoyulmuş piyaləni başıma çəkdim . Ömrümdə ilk dəfə içki içdiyimdən ilk qurtumlardan əziyyət çəkdim . Sonra ...
Qaranın katibəsi Süsən mənimlə üzbəüz kresloda oturmuşdu . Görkəmindən şuxluq , gözəllik yağırdı... Bu gözəlliyin nəşəsiylə özümü kresloya yaxdım...

- Aman öldüm..

Südabə sağ böyrünü tutub səsi gəldikşə qışqırmağa başladı . Rəngi ağappaq ağarmışdı... Onu kreslodan ayirıb həyətə çıxarıb Qaranın maşınının arxa oturacağına uzandırdıq. .. Bir neçə dəqiqədən sonra Qaranın maşını rayon mərkəzinə istiqamətlənmiş yolda sürətlə şütüyürdü...

Süsənin - nə gözəl gülləriniz var kəlməsi məni bayaqkı həyəcandan ayirdı..

Süsən bağçamizdan gül dərə -dərə gözaltı mənə baxirdi .Bu baxışlar ruhumu əzən ağrıdan xatirələrimə səd çəkirdi ...Bu səd gül dirriyinin sonuna qədər uzanırdı... Danışarkən səsinin ehtirasdan titrədiyini hiss edirdim ... Yad qızla keçirəcəyim gecəni gözümün önünə gətirəndə beynimə gələn ilk fikir burdan çəkilib qaçmaq oldu ...Tərəddüd içində ilk addımımi atmışdım ki , başım gicəlləndi , yixilmamaq üçün yaxınlığımdakı oturacağa özümü zorla çatdırdım... Süsən də gəlib lap yaxınlığımda oturdu. Onun yarıaçıq sinəsində iri ağ döşləri , oturararkən dartınmış qısa donundan dolu ağappaq budları görünürdü. Açıq qollarını oturacağa söykəyib az qalala boynumu qucaqlamışdı...Mən gül dirriyini alaq etmək bəhanəsiylə yerimdən durub burdan uzaqlaşmaq istədim... Gül dirriyini alaq etdikcə yorulduğumu hiss etdim . Yorulub dayanandan sonra məni ehtirasın ağuşuna aparan cığıra baxdım..Bu cığırın sonunda məni alışıb yanan ehtiraslar gözləyirdi... Mən Əfsun məhəbbətli bir aləmdən uzaqlaşırdım...

Otağa girəndə yarıçılpaq divanda uzanmış Süsəni gördüm...

Süsən:

- Hava yaman istidir,- deyə xalatının bir düyməsini də açdı.

Bu dəfə iri ,ağ sinəsi tamam açıqda qaldı.

Əlindəki qəzetlə sinəsinə yelpik çəkməyə başladı. Uzandığı divanda balıncı sinəsinə sıxıb mənə bic-bic göz vurdu.

Bayaqdan oxuduğum qəzetdən gözümü çəkmişdim ki,şam süfrəsinin hazır olduğunu gördüm.

Ardı var…