İnsan bəzən birinin saçlarının arasındakı istilikdə də öz evini tapa bilir

Saçlarına sığal çəkmək…

Elə bil illərdir həsrət qaldığım evimin qapısını asta-asta açmaq kimidir. O ev ki, içində istilik var, sakitlik var, məni olduğum kimi qəbul edən bir rahatlıq var. Sənin saçlarına toxunduğum an, sanki bütün yorğunluğum çiynimdən düşür, bütün səslər susur. Dünya bir anlıq dayanır, zaman yavaşlayır.

Barmaqlarım saçlarının arasından keçəndə, içimdə qəribə bir rahatlıq yayılır. Elə bil uzun bir yolçuluqdan sonra nəhayət öz yerimə qayıtmışam. O hiss var ha, insanın ürəyinin dərinliyində gizlənən “evdəyəm” duyğusu — bax, onu yaşadıram. Sənin yanında olanda nə süni sözlərə ehtiyac var, nə də özümü sübut etməyə. Sadəcə var olmaq kifayətdir.

Saçlarına sığal çəkmək mənim üçün təkcə bir toxunuş deyil. O, həsrətin bitməsi, içimdəki boşluğun dolması, sakitliyin qayıtmasıdır. Elə bil küləkli bir gündən sonra pəncərələri bağlayıb isti otaqda oturmaq kimidir. Ürəyim sənin saçlarının arasında öz yerini tapır.

Və hər dəfə o anı yaşadıqca anlayıram ki, insanın evi dörd divar deyil. İnsan bəzən birinin saçlarının arasındakı istilikdə də öz evini tapa bilir.