Çox şey danışmaq istəyirəm, amma yorğunam

Bəzən insanın içi sözlərlə dolu olur. Deyəcək o qədər fikri, paylaşacaq o qədər hissi var ki… Amma dil susur, səs boğazda qalır. Çünki yorğunluq təkcə bədəni deyil, ruhu da əldən salır. Elə bir yorğunluq ki, danışmaq belə yükə çevrilir.

Bu yorğunluq adi fiziki halsızlıq deyil. Bu, başa düşülməməkdən yaranan yorğunluqdur. Eyni şeyləri izah etməkdən, eyni suallara cavab verməkdən, eyni ağrını içində daşımaqdan yaranır. İnsan danışsa, yüngülləşəcəyini bilir, amma danışmaq üçün gücü qalmayıb. Çünki hər söz yeni bir izah, hər izah yeni bir mübarizə deməkdir.

“Çox şey danışmaq istəyirəm” cümləsinin içində bir ümid gizlənir. Hələ də danışmaq istəyi varsa, deməli, tam sönməyib. Hələ də içində kimsənin eşitməsini istədiyi bir səs var. Amma “amma yorğunam” hissəsi bu ümidin üstünü nazik bir yorğunluq pərdəsi ilə örtür. Sanki insan deyir: Məni anlamağını istəyirəm, amma bunun üçün mübarizə aparacaq halım yoxdur.

Belə anlarda susmaq seçilir. Susmaq bəzən qorxudan yox, özünü qorumaqdan doğur. İnsan bilir ki, danışsa, ya yarımçıq başa düşüləcək, ya da heç başa düşülməyəcək. Ona görə də sükut daha təhlükəsiz gəlir. Sözlər içində qalır, yorğunluq isə bir az da dərinləşir.

Bəlkə də bu cümlə bir çağırışdır: “Məni sorğu-sualsız anla.” Bəzən insanın uzun izahlara yox, sadəcə anlayan bir baxışa ehtiyacı olur. Danışmadan da eşidilmək, sözsüz də başa düşülmək istəyir.

“Çox şey danışmaq istəyirəm, amma yorğunam” — bu, müasir insanın səssiz etirafıdır. Və bəlkə də bir gün, yorğunluq bir az çəkiləndə, o sözlər sakit-sakit yol tapıb dilə gələcək. O vaxta qədər isə sükut danışır.