Bəzən sənin üçün o qədər darıxıram ki, hiss edərsən deyə düşünürəm

Bəzən darıxmaq sadəcə bir hiss olmur, bir hal olur. Günün içində sakitcə gəlib ürəyin ən dərin yerində oturan, səsini çıxarmayan, amma varlığı ilə hər şeyi dəyişən bir hal… Elə anlar olur ki, sənin üçün darıxmağım sözlə ifadə olunacaq qədər sadə deyil. O qədər güclü olur ki, düşünürəm: bəlkə sən də haradasa, heç bir səbəb yoxkən içinin sıxıldığını hiss edirsən.

Bu darıxmaq məsafə tanımır. Nə kilometrlər onu azalda bilir, nə də zaman. Sanki aramızda görünməz bir bağ var və o bağ dartıldıqca, ürəyim də sənin tərəfə çəkilir. Bəzən qəfil susuram, səbəbsiz kövrəlirəm, gülümsədiyim yerdə gözlərim dolur. Bilirəm ki, bu anlarda sən yoxsan, amma yoxluğun var.

İnsan bəzən elə darıxır ki, bunu içində saxlamaq mümkün olmur. Mesaj yazmaq istəyirsən, amma nə yazacağını bilmirsən. Zəng etmək keçir könlündən, amma səsin titrəyəcəyini hiss edib vaz keçirsən. Çünki darıxmaq zəiflik deyil, amma onu açıq demək cəsarət istəyir.

Düşünürəm ki, hisslər enerjidir. Bəlkə də mənim sənin üçün darıxmağım havada iz qoyur, bəlkə də sən bunu bir ürək sancısı, bir ani xatirə, ya da səbəbsiz bir boşluq kimi hiss edirsən. Elə buna görə ümid edirəm: əgər hisslər həqiqidirsə, mütləq bir yerdə toqquşur.

“Bəzən sənin üçün o qədər darıxıram ki, hiss edərsən deyə düşünürəm” — bu, içimdə səssizcə səslənən bir etirafdır. Sən eşitməsən də, bilməsən də, bu darıxmaq məni sənə bağlayan görünməz bir körpüdür. Və bəlkə də bir gün, eyni anda eyni boşluğu hiss etdiyimizi anlayacağıq.