Qayıt ki, ömrümün qədəhinə bu dəfə sevinc dolsun

Bax yenə soldu günəş, yenə axşam olur,

ömrümün qədəhinə sənsiz bir gün daha dolur.

Gün batanda sanki ümidlərim də üfüqdə itir,

kölgəm uzanır küçələrə, amma yanımda sən yoxsan.

Sən yoxsan deyə inan, dərdliyəm, kədərliyəm,

ürəyimdə yarımçıq qalan cümlələr kimiyəm.

Adını pıçıldayıram gecənin səssizliyinə,

səsim divarlara dəyib geri qayıdır yenə özümə.

Gəlməsən qəhrdə boğularam, yıxılaram sevgilim,

sənsiz nəfəs almaq belə ağırdır, bilirsənmi?

Sanki zaman dayanıb sənin getdiyin yerdə,

hər saatın əqrəbi ürəyimin üstündən keçir.

Dadın sinmiş suyuna, daşına, torpağına,

bu şəhərdə nə varsa sənə bənzəyir.

Küçələr sənin addımlarını xatırladır,

külək saçlarının qoxusunu gətirir gizlicə.

Bir kafedə boş qalan stul sən olur,

pəncərədə yağış damcısı göz yaşın kimi süzülür.

Hər mahnı səndən danışır, hər söz səni çağırır,

amma sən – ən çox ehtiyacım olan anda – uzaqlardasan.

Bilirsənmi, bu şəhər sənsiz çox dar gəlir mənə,

göy üzü belə daha mavisini itirib sanki.

Gülüşüm yarımçıq, yuxularım səssiz,

səhərlərim günəşsiz, gecələrim sənsiz.

Qayıt…

Qayıt ki, yenidən doğsun günəşim.

Qayıt ki, ömrümün qədəhinə bu dəfə sevinc dolsun.

Qayıt ki, bu şəhər yenə şəhər olsun,

ürəyim yenə ürək kimi döyünsün.

Çünki sən yoxsan deyə dünya yerində deyil,

və mən –

sənin adını daşıyan bir həsrətin içindəyəm.