Neçə dua sonra gələcəksən bilmirəm, amma gəl

Bəzən insan həyatında elə bir sevgini gözləyir ki, onun gəlişi bütün qaranlıq günləri işıqlandıracaq. Ürək sanki kimisə tanımadan da hiss edir və sakitcə onu gözləməyə başlayır. Hər gecə edilən duaların içində eyni cümlə dolaşır: “Neçə dua sonra gələcəksən bilmirəm, amma gəl.”

Sevgi bəzən uzaq bir yol kimidir. İnsan o yolu tək keçir, amma içində bir ümid daşıyır. Hər dəfə dua edəndə elə bilir ki, bu dəfə o dua səmanın ən uca yerinə çatacaq və haradasa bir yerdə olan o insanın yolu onun yoluna düşəcək.

Bəzən insanın qəlbi yorulur. Çünki gözləmək asan deyil. Ətrafında insanlar gəlib keçir, amma ürəyin qəbul etdiyi o bir nəfər hələ də gəlmir. Buna baxmayaraq insan yenə də inanır. Çünki həqiqi sevginin tələsmədiyini bilir.

Sevgi elə bir duyğudur ki, insan onu tək yaşasa belə içində böyüyür. Bəzən bir dua olur, bəzən bir arzu, bəzən də sakit bir gözlənti. İnsan düşünür ki, bəlkə də haradasa bir yerdə o da eyni duaları edir, eyni hissləri yaşayır.

Ona görə də ürək sakitcə belə deyir:

“Neçə dua sonra gələcəksən bilmirəm, amma gəl. Gəl ki, ürəyimdəki sevgi sahibini tapsın. Gəl ki, bu qədər gözləməyin bir mənası olsun.”

Çünki bəzən bir insanın gəlişi sadəcə bir görüş deyil. O, bütün yarım qalmış hisslərin tamamlanması, bütün duaların cavabı olur. Və insan anlayır ki, bəzən sevgi gec gəlir, amma gələndə bütün gözləntilərə dəyir.