Və bəzən insan heç nə demədən də sevir

Uzun-uzun danış sən,

mən susum, dinləyim.

Sözlərinin arası ilə axan o sakitliyi belə eşidim,

sanki hər kəlmən ürəyimdə bir iz qoysun.

 

Mən susum, sən danış —

sözlərin gecənin səssizliyinə qarışsın,

sanki zaman dayanmış kimi

sənin səsinə qulaq kəsilim.

 

Əzbərləyim dodağına yapışan cümlələri,

hər kəlməni gizlicə yaddaşıma köçürüm,

sonra tək qalanda

sənin səsini xatırladan o sözləri pıçıldayım.

 

Elə danış ki,

sözlərin sanki mənə deyil, ruhuma toxunsun.

Elə danış ki,

sanki dünya bir anlıq dayanıb

yalnız sənin səsini dinləyir.

 

Mən isə səssizcə baxım,

gözlərimlə bütün o cümlələri yığım,

sanki baxışlarım da sözlərə çevrilsin,

amma dilim yenə susmaqdan vaz keçməsin.

 

Soruşan olsa bir bəhanəm olsun,

desinlər niyə belə dalğındır bu adam,

niyə gözləri uzaqlara baxır,

niyə gülüşündə gizli bir sirr var.

 

Mən də sakitcə gülümsəyim,

sanki hər şeyi gizlətmək istəyirmiş kimi,

amma yenə də ürəyimin sirri

gözlərimdən oxunsun.

 

Desinlər: “Nə olub sənə?”

Mən isə sadəcə deyim:

“Bir gün bir gülüş gördüm...

və elə o gün aşiq oldum.”

 

Çünki bəzən bir gülüş

uzun hekayələrdən də böyük olur.

Bəzən bir neçə kəlmə

bir ömrün yaddaşına çevrilir.

 

Və bəzən insan

heç nə demədən də sevir —

sadəcə susub dinləməklə.