Sevgiyi gerçek kılan şey mücadeledir, sevdiklerini kadere bırakamazsın..

Sevgi, durup gelip kapını çalan bir misafir değil; her gün arkanı dönüp yok sayamayacağın, emek isteyen bir iş gibi. İçinde huzur bulduğun insanın yanında otururken bile, onu korumak, anlaşılmak için çabalamak gerekir; bazen küçük fedakârlıklar, bazen laf yerine yapılan bir davranış, bazen de susmak yerine kırılmayı göze alıp konuşmak. Kolay olsaydı herkes aynı sıcaklığı yaşardı; ama gerçek sıcaklık, rüzgârın estiği günlerde bile sobayı canlı tutabilmekten gelir.

Bazen sabahın köründe uyanıp yalnızlığını örten yükleri paylaşmak, bazen de suskunluğun içindeki kırgınlığı o an söyleyemeyince yarına bırakmamaktır mesele. Yanında olmanın güzelliği, sadece güzel anları paylaşmak değil; zor zamanda elini uzatıp pes etmemektir. İnat etmekten bahsetmiyorum saçma tavizler ya da gurur yarıları açmak değil ama vazgeçmemek, küçük alemde büyük bir cesaret gösterebilmektir.

insanlar kolay yıpranıyor; ilişkiler de yıpranıyor. Onları tamir etmek için bazen dürüstçe özür dilemek, bazen de susup dinlemek gerekir. Her günün sonunda, birlikte gülebiliyorsanız ve yeniden başlamayı biliyorsanız işte o bağ güçlenir. Sevgi, zamanla kök salar; sulamazsan, fırtına geldiğinde çürüyecek bir dal olur sadece. O yüzden sevdiğini gerçek kılan şey, onu yalnızca iyi günlerde sevmek değil, zor günlerinde de yanında kalmayı seçmektir her seferinde yeniden.