Sus ürəyim, bilməsin darıxdığımı

Bəzən insan ən çox darıxdığını gizlətmək istəyir. Çünki bilir — desə, dəyərsiz görünəcək, hissləri cavabsız qalacaq. Ona görə də içində bir səsə pıçıldayır: sus ürəyim, bilməsin darıxdığımı…

Səni düşünmək artıq vərdişə çevrilib. Günün ən sakit anlarında, gecənin ən səssiz vaxtında adın keçir ürəyimdən. Amma heç nə demirəm. Yazmıram, axtarmıram, hiss etdirmirəm. Çünki bəzən sevmək — səssiz qalmaqdır.

Ürəyim isə sözə baxmır. Hər dəfə bir xatirə ilə sızlayır, hər dəfə bir anı yenidən yaşamaq istəyir. Mən onu sakitləşdirməyə çalışıram: “keçdi artıq” deyirəm, “unut” deyirəm. Amma ürək unutmur… sadəcə susur.

Sənin bilməməyin daha asandır bəlkə də. Çünki bilsən, ya gəlməyəcəksən, ya da məcbur qalacaqsan. Mən isə nə səni məcbur etmək istəyirəm, nə də özümü aldatmaq. Ona görə susuram.

Bu susmaq zəiflik deyil. Bu, içimdə qalan ən saf hissi qorumaqdır. Çünki bəzi sevgilər səslə yox, sükutla yaşayır.

Və hər dəfə içimdə o dalğa qalxanda yenə deyirəm:

Sus ürəyim… qoy bilməsin darıxdığımı.

Çünki bəzən ən böyük sevgi — hiss etdirilməyən sevgidir…