Biz niyə sevməyək bir-birimizi?

Həyat insanlara saysız səbəblər verir — uzaq qalmaq üçün, susmaq üçün, incimək üçün, vaz keçmək üçün. Amma bəzən insan düşünür: bu qədər səbəb varkən ayrılığa, niyə bir səbəb olmasın sevməyə? Biz niyə sevməyək bir-birimizi?

Bu dünya onsuz da kifayət qədər sərtdir. İnsanlar yorulur, sınır, qırılır, içində görünməyən savaşlar yaşayır. Belə bir dünyada iki insan bir-birinə yaxşı gəlirsə, bir-birinin yarasını sarırsa, qaranlıq günündə işıq olursa — bundan gözəl nə ola bilər?

Sevgi həmişə böyük sözlər demək deyil. Bəzən bir hal soruşmaqdır, yorulduğunu hiss edib susmaqdır, baxışdan anlamaqdır. Bəzən bir insanın yanında özün ola bilməkdir. Əgər biz bunu bir-birimizdə tapmışıqsa, niyə sevgidən qaçaq?

Bəlkə aramızda məsafələr var, fərqlər var, çətinliklər var. Amma sevgi elə buna görə dəyərlidir. Asan olan hər şey unudulur, çətin əldə edilən isə insanın qəlbində qalır. Əgər iki ürək bir-birinə tərəf gedirsə, yollar niyə maneə olsun?

İnsan ömrü uzun görünür, amma əslində çox qısadır. Sabah nə olacağını heç kim bilmir. Ona görə hisslərimizi ertələmək, sevgini içimizdə gizlətmək bəzən ən böyük peşmanlığa çevrilir. Deyilməyən sözlər, tutulmayan əllər, yaşanmayan anlar insanın içində iz qoyur.