Özümüzlə Baş-başa Qalanda

Bəzən gecənin bir vaxtı, hər şey susanda, insan öz-özü ilə üz-üzə qalır. Nə telefon zəng çalır, nə kimsə qapını döyür — yalnız sən və düşüncələrin. Məhz o anlarda başa düşürsən ki, gün ərzində nə qədər çox şeydən qaçdığın.
Biz həyatımızın böyük hissəsini məşğul olmaqla keçiririk. İş, ev işləri, telefon bildirişləri, sosial şəbəkələr… Hər şey elə qurulub ki, düşünməyə vaxt qalmasın. Və bəlkə də bu, təsadüfi deyil — çünki düşünmək bəzən ağrılıdır. Özünlə üz-üzə qalmaq, keçmiş qərarları, buraxılmış fürsətləri, deyilməmiş sözləri xatırlamaq asan deyil.
Amma mən inanıram ki, məhz bu ağrılı anlar bizi böyüdür. Özümüzlə söhbət etmək — sanki güzgü qarşısında dayanıb, maska olmadan öz üzümüzə baxmaq kimidir. İlk baxışda qorxulu görünür, çünki orada gördüyümüz həmişə xoşumuza gəlməyə bilər. Amma yalnız bu yolla özümüzü tanıya bilərik.
Zaman keçdikcə anladım ki, xoşbəxtlik böyük hadisələrdə deyil, kiçik anların fərqinə varmaqdadır. Səhər qəhvənin ətri, bir dostun gülüşü, günəşin pəncərədən düşən şüası — bunlar adi görünsə də, əslində həyatın özüdür. Biz çox vaxt “gələcəkdə xoşbəxt olacağam” deyə düşünürük, amma xoşbəxtlik gözləmək üçün deyil, indi yaşamaq üçündür.
Bu yazını yazarkən özümdən bir sual soruşdum: “Bu gün özümlə nə qədər vaxt keçirdim?” Cavab məni düşündürdü. Çünki başqalarına, işlərə, öhdəliklərə o qədər vaxt ayırırıq ki, özümüzü unuduruq.
Bəlkə də vaxtıdır — gündə heç olmasa bir neçə dəqiqə sadəcə susmağa, dinləməyə və özümüzlə dostluq etməyə. Axı özümüzü tanımadan, başqalarını necə anlaya bilərik?