Mənim onsuz bəxtimin gözü kordu, bilirsən

Amma ki gözləmirəm daha yolunu sənin,

Düşdüyüm quyulara

əl uzada bilmədin,

tutum qolunu sənin.

Sən olduğun o evi

hələ təmizləmədim,

sən gedən gündən bəri

pişik əzizləmədim.

Mən belə görürəm ki,

özümün kir-pasını

bulamışam hər şeyə,

tanıdığım adamın

həyatını büsbütün

qınamışam hər şeyə.

Sən demə, ayrılıqlar

öldürürmüş adamı.

Babam öləndən sonra

səndən gözləməyəcəm

ki, alasan qadamı.

Dost olmuşam buludla,

göz yaşımın yerinə

mənim üçün ağlayır.

Düşmənəm ürəyimlə,

istəmədiyim halda

sənin orda yerini

böyük-böyük saxlayır.

Bir də saxta tanışlar,

baxa-baxa gözümün

içinə çox gülürlər.

Sağalmayan yaramı

səndən, mənim özümdən

hələ yaxşı bilirlər.

Qulağımın dibindən

maşınlar ötür, keçir,

bizim xəbərimiz yox.

Böyüyürük, yaşımız,

ömrümüz ötür, keçir.

Görən məni yadına

salıb nə vaxtsa bir gün

çağırarsan toyuna?

Dünən dizimdən olan

balaca uşaqların

bu gün boyu ucalıb

çatıb mənim boyuma.

Amma ki gözləmirəm,

gələsən, anam kimi

saçımı oxşayasan.

Mən kiməm ki, sən məni

sevəsən, xoşlayasan?!

Bu sevginin başından

yolumuz görünürdü,

qürurumuz ayaqlar

altında sürünürdü.

Səni bağışlayıram,

günahın öz boynuna,

get, yolların açıqdı.

Mənim onsuz bəxtimin

gözü kordu, bilirsən,

burda hər şey beləcə

bax, ala-yarımçıqdı…

 

• Nail Zeyniyev