Hayat gariptir, her şeye alışıyor insan
Hayat gariptir, her şeye alışıyor insan. Yapamam dese de olmaz dese de hepsine bir bir alışıyor.
Bir hamam böceğine bakar gibi küçümseyerek bakan gözlere de, çığlıklarına sağır ve sesini duymayan kulaklara da, yanlış yüreklerde filizlenen sahte sevgilere de, empatiden yoksun beyinlere de. İnsanoğlu her şeye alışıyor fakat alıştığı halde hep bir kaçış halinde.
Sanki bu musibetlerden kurtulacakmış gibi kaçıyor.
Kaçarken sürekli arkasına bakıyor ama, geçmişine, izlerine, anılarına, hasret kaldığı ihtimallere.
Sürekli arkasına bakarak bir şeylerden kaçan insanlar, önünü göremez ve tökezler. Kaçarken sürekli tökezleyenler de hep düşüp yerle bir olur.
Yine kurtulamazsınız. Kaçtığınız şeylere dönüp bakmak bile sizi düşürür.
Kaçmayıp savaşın, savaşınız bittiğinde dahi arkanıza bakmayın. Gözleriniz ufukta olsun yaralarınızı kendiniz sararken.
Bir hamam böceğine bakar gibi küçümseyerek bakan gözlere de, çığlıklarına sağır ve sesini duymayan kulaklara da, yanlış yüreklerde filizlenen sahte sevgilere de, empatiden yoksun beyinlere de. İnsanoğlu her şeye alışıyor fakat alıştığı halde hep bir kaçış halinde.
Sanki bu musibetlerden kurtulacakmış gibi kaçıyor.
Kaçarken sürekli arkasına bakıyor ama, geçmişine, izlerine, anılarına, hasret kaldığı ihtimallere.
Sürekli arkasına bakarak bir şeylerden kaçan insanlar, önünü göremez ve tökezler. Kaçarken sürekli tökezleyenler de hep düşüp yerle bir olur.
Yine kurtulamazsınız. Kaçtığınız şeylere dönüp bakmak bile sizi düşürür.
Kaçmayıp savaşın, savaşınız bittiğinde dahi arkanıza bakmayın. Gözleriniz ufukta olsun yaralarınızı kendiniz sararken.







