İnsan bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür

...suskunluğun siyah okyanusundaki cam fanuslu bir

dalgıç gibi yaşıyordu insan, kendisini dış dünyaya bağlayan halatın

kopmuş olduğunu ve o sessiz derinlikten hiçbir zaman yukarı

çekilmeyeceğini ayrımsayan bir dalgıç gibi hatta.

Yapacak, duyacak, görecek hiçbir şey yoktu, her yerde ve sürekli

hiçlikle çevriliydi insan, boyuttan ve zamandan tümüyle yoksun

boşlukla. Bir aşağı bir yukarı yürürdü insan, düşünceleri de onunla

birlikte bir aşağı bir yukarı, bir aşağı bir yukarı yürüyüp dururdu. Ama

ne kadar soyut görünürlerse görünsünler, düşünceler de bir dayanak

noktasına gereksinim duyarlar, yoksa kendi çevrelerinde anlamsızca

dönmeye başlarlar; onlar da hiçliğe katlanamaz. İnsan sabahtan

akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz. Bekleyip

durur insan. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan

yalnız kalır.

Yalnız. Yalnız.

✍️🏻Stefan Zweig