Eyni evdə iki yad adam
Sevgiylə və eşqlə başlayan əlaqələr, gün gəlir də necə bir çıxmaza çevrilir? Tərəflərin bir-birlərinin səsini eşitmək üçün hər şeyi gözə aldığı zamanlar səbəb köhnələrdə qalar? İndi səslərini eşitməmək üçün səbəb künc-bucaq qaçılar? Yuxuda belə üzünü görmə duası edərək yatan insanlara nə olar ki, sonrasında gündüz gözüylə belə bir-birlərini görmək istəməzlər? Çox sevdiyimiz insanla həyatı dar etmək üçünmü evlənirik yoxsa? Ona həyatımızı fəda edəcəyimizə dair sözlər verərkən, onun həyatını zəhər edəcəyimizi heç ağlımıza gətirir bilirikmi?
Səmimiyyətin itdiyi və diqqətin olmadığı əlaqələr, eyni evdə xariciləşən insanları əmələ gətirir. Bir tərəfin özünü həmişə haqlı gördüyü və qarşı tərəfin də həmişə haqsız görüldüyü bu vəziyyətdə, bir müddət sonra eyni evdə yaşayan iki əcnəbiyə çevrilirlər.
Özümüz üçün ən geniş baxımdan istifadə etdiyimiz əhvi, yoldaşımız üçün nədənsə ən darından istifadə edirik. Baxış bucaqlarımız dəyişmişdir. Qarşımızdakını ən dar bucağa həbs edib hər hərəkətini qüsurlu sayaraq tənqid edərkən, eyni mövzuda öz etdiyimiz səhvlər söz mövzusu olduğunda bucaq dərhal genişlənir. Min bir müdafiə etmə mexanizmilə öz hərəkətimizi "səhvlər siyahısından'' çıxararkən doğru bir davranışmış kimi göstərmək mümkündür.
Kimə yedirməyə çalışırıq? Kimsə yemir! Yalnız udmuş kimi edir... Sonunda yığıla-yığıla eyni evdə iki əcnəbiyə çevrilir.
Bir tərəf öz ailəsi üçün xərcləmə etməkdə sərhəd tanımazkən və bucağı geniş tutarkən söz mövzusu yoldaşının ailəsinə gəldiyində bucaq bir anda daralır.
Qadın yoldaşlarıyla vaxt keçirərkən haqlı olur; kişi yoldaşlarıyla gəzmək istədiyində bucaq daralır.
Özümüz üçün haqq gördüyümüzü, yoldaşımız üçün lüks olaraq qəbul etdiyimizdə aramıza məsafələr girməyə başlayır.
Bizə edilən ən kiçik bir tənqidi qaldıra bilməzkən yoldaşımız üçün açdığımız tənqid kranını bağlamaq bilmirik.
Xor görməyə başladığımızda, eyni yatağa yatan lakin dodaq bükərək kürəyini bir-birlərinə dönən insanlara çevrilirik.
Yoldaşlarla əlaqələri üzərində çalışarkən istifadə edilən fotoşəkillərdə bir tərəfdən toy şəkillərinə baxarkən, boşanmanı danışanda araya nələrin girdiyini görürəm. Fotoşəkildəki iki xoşbəxt insanın necə olub da iki nifrət edən insana çevrildiyini düşündüyümdə bir-birlərini anlaya bilməmiş insanları görürəm.
Öz yanlışlarımızı tənqid və daha gözəl olana çatmaq üçün verilmiş tənqid qabiliyyətini ən yaxınımızdakını incitmək üçün istifadə etdiyimizi gördüyümdə üzülürəm.
Fərdi dünyamızda yalnızlaşdığımız və "Mən yaxşıyam, pis olan o!" Deyərək özümüzü aldatmağa davam etdiyimizi seyr edirik.
Qarşımızdakının ən kiçik bir yaxşılığını belə unutmayıb təsdiq etmək üçün verilmiş duyğumuzu qarşımızdakına heç göstərməyib həmişə özümüzü təsdiq etmək üçün istifadə etdiyimizi fərq edirəm.
Həmişə öz eqosunu təsdiq edən insanın bir yoldaşa ehtiyacı da qalmaz!
Əlaqələrimizi gəmirən qurdlar heç də az deyil. Bizə verilən hər duyğunu öz adımıza və səhv istifadə etdiyimizdə səbrsiz hər keçən gün daha da azalır.
Əvvəl eyni evdə yadlaşırıq. Sonra aradakı boşluqları başqa şeylərlə doldurmağa çalışırıq. Texnologiya da buna interneti, cib telefonu və televiziyasıyla dərhal yetişir.
Sonra da ayrı evlər və ayrı insanlar kimi həyat davam edir. Xoşbəxtlik, bir fotoşəkil kadrında qalır.
Bizə nə olur? Heç bir şey. Biz onsuz da həmişə yaxşı olan tərəfik! Səhv olan da onsuz da getdi. Oyun da burada bitdi!

Səmimiyyətin itdiyi və diqqətin olmadığı əlaqələr, eyni evdə xariciləşən insanları əmələ gətirir. Bir tərəfin özünü həmişə haqlı gördüyü və qarşı tərəfin də həmişə haqsız görüldüyü bu vəziyyətdə, bir müddət sonra eyni evdə yaşayan iki əcnəbiyə çevrilirlər.
Özümüz üçün ən geniş baxımdan istifadə etdiyimiz əhvi, yoldaşımız üçün nədənsə ən darından istifadə edirik. Baxış bucaqlarımız dəyişmişdir. Qarşımızdakını ən dar bucağa həbs edib hər hərəkətini qüsurlu sayaraq tənqid edərkən, eyni mövzuda öz etdiyimiz səhvlər söz mövzusu olduğunda bucaq dərhal genişlənir. Min bir müdafiə etmə mexanizmilə öz hərəkətimizi "səhvlər siyahısından'' çıxararkən doğru bir davranışmış kimi göstərmək mümkündür.
Kimə yedirməyə çalışırıq? Kimsə yemir! Yalnız udmuş kimi edir... Sonunda yığıla-yığıla eyni evdə iki əcnəbiyə çevrilir.
Bir tərəf öz ailəsi üçün xərcləmə etməkdə sərhəd tanımazkən və bucağı geniş tutarkən söz mövzusu yoldaşının ailəsinə gəldiyində bucaq bir anda daralır.
Qadın yoldaşlarıyla vaxt keçirərkən haqlı olur; kişi yoldaşlarıyla gəzmək istədiyində bucaq daralır.
Özümüz üçün haqq gördüyümüzü, yoldaşımız üçün lüks olaraq qəbul etdiyimizdə aramıza məsafələr girməyə başlayır.
Bizə edilən ən kiçik bir tənqidi qaldıra bilməzkən yoldaşımız üçün açdığımız tənqid kranını bağlamaq bilmirik.
Xor görməyə başladığımızda, eyni yatağa yatan lakin dodaq bükərək kürəyini bir-birlərinə dönən insanlara çevrilirik.
Yoldaşlarla əlaqələri üzərində çalışarkən istifadə edilən fotoşəkillərdə bir tərəfdən toy şəkillərinə baxarkən, boşanmanı danışanda araya nələrin girdiyini görürəm. Fotoşəkildəki iki xoşbəxt insanın necə olub da iki nifrət edən insana çevrildiyini düşündüyümdə bir-birlərini anlaya bilməmiş insanları görürəm.
Öz yanlışlarımızı tənqid və daha gözəl olana çatmaq üçün verilmiş tənqid qabiliyyətini ən yaxınımızdakını incitmək üçün istifadə etdiyimizi gördüyümdə üzülürəm.
Fərdi dünyamızda yalnızlaşdığımız və "Mən yaxşıyam, pis olan o!" Deyərək özümüzü aldatmağa davam etdiyimizi seyr edirik.
Qarşımızdakının ən kiçik bir yaxşılığını belə unutmayıb təsdiq etmək üçün verilmiş duyğumuzu qarşımızdakına heç göstərməyib həmişə özümüzü təsdiq etmək üçün istifadə etdiyimizi fərq edirəm.
Həmişə öz eqosunu təsdiq edən insanın bir yoldaşa ehtiyacı da qalmaz!
Əlaqələrimizi gəmirən qurdlar heç də az deyil. Bizə verilən hər duyğunu öz adımıza və səhv istifadə etdiyimizdə səbrsiz hər keçən gün daha da azalır.
Əvvəl eyni evdə yadlaşırıq. Sonra aradakı boşluqları başqa şeylərlə doldurmağa çalışırıq. Texnologiya da buna interneti, cib telefonu və televiziyasıyla dərhal yetişir.
Sonra da ayrı evlər və ayrı insanlar kimi həyat davam edir. Xoşbəxtlik, bir fotoşəkil kadrında qalır.
Bizə nə olur? Heç bir şey. Biz onsuz da həmişə yaxşı olan tərəfik! Səhv olan da onsuz da getdi. Oyun da burada bitdi!







